คิดถึงจังมอปลาย

ตอนเป็นเด็กอยากโตเหลือเกินอยากรู้รสชาติชีวิตของผู้ใหญ่ อยากมีอิสระในความคิด ในการตัดสินใจ อิสระในการที่จะไปไหนก็ได้โดยไม่ต้องมีคนห้าม 

ในวัยตอนนั้นฉันอยากอยู่หอแยกจากพ่อแม่เหลือเกินเพราะอยากได้อิสระเต็มที่กับทุกเรื่อง ไม่ต้องมีคนคอยห้าม 

วันหนึ่งได้ขอแม่ออกมาอยู่หอจริงๆมีความสุขมากๆเพราะจะกลับบ้านกี่โมงก็ได้ จะไปเที่ยวไหนก็ได้ หรือทำอะไรก็ได้เพราะได้ความเป็นส่วนตัวเต็มที่ ในช่วงนั้นฉันศึกษาอยู่มัธยมปลาย การที่มีเพื่อนมารับที่เพื่อไปโรงเรียนในตอนเช้านั้นเป็นอะไรที่รู้สึกสนุกตื่นเต้นมาก เพราะแต่ก่อนต้องนั่งรถโดยสารข้ามจังหวัดเพื่อมาเรียนคนเดียวเสมอ แต่ต่อจากนี้ไปจะไม่เหงาแล้ว เวลาไปโรงเรียนก็จะมีเพื่อนมารับและเวลากลับบ้านก็มักจะมีเพื่อนขอตามไปเล่นที่ห้องด้วย

ในตอนนั้นเรียกได้ว่าใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อน100เปอเซ็นเลยทีเดียว ไปไหนไปกันเลยก็ว่าได้ เล่นเกมกัน ทำการบ้าน ออกไปหาซื้ออะไรกินในตลาดกลางเมือง  เดินตลาดนัดตอนกลางคืน พากันไปกินไอศกรีมกับคนที่แอบชอบบ มีความสุขมากมาย พากันวิ่งออกกำลังกาย ขี่รถเล่นริมทะเล เล่นไพ่ เล่นเกมออนไลน์กันเป็นกลุ่ม นัดกันเที่ยวในวันหยุด พากันโดดเรียน แต่งตัวสวยๆมาเรียนชดเชยในวันเสาร์ เรียกได้ว่าเป็นความสนุกในช่วงชีวิตวัยรุ่นที่ถ้าคุณเป็นเด็กแก่นแล้วคุณคงไม่พลาดที่จะทำสิ่งเหล่านี้อย่างแน่นอน

แต่ในวัยมอปลายนั้น ก็มีสิ่งที่ฉันไม่ชอบเหลือเกินคือเรื่องการตื่นเช้ารู่ การที่จะต้องตื่นตั้งแต่6โมงเช้าและต้องไปเข้าแถวหน้าเสาธงสายๆ ยืนตากแดดรอครูหรือผู้อำนวยการพูดหน้าเสาธงจบ ต้องเดินเรียนทั้งหมด7วิชาต่อวัน เจออาจารย์ดุอาจารย์ตีเจออาหารไล่ตัดผมเพราะไม่ให้ไว้ผมยาวเกิน15เซ็นติเมตร การสอบไล่และการบ้านที่สั่งมาอย่างมหาศาลทุกวัน  อยากขึ้นปริญญาตรี อยากเรียนในมหาวิทยาลัยเหลือเกิน เพราะรู้สึกว่ามันคงจะดีถ้าได้ไปเรียนที่กรุงเทพ เมืองแห่งแสงสี มีแต่คนรุ่นราวคราวเดียวกันมากมายมาจากหลากหลายจังหวัดเพื่อมาเรียนต่อกัน แค่คิดก็รู้สึกตื่นเต้นแล้วสิ มันคงต้องสนุกแน่นอนในสิ่งที่ฉันคิดไว้ ณ ตอนนั้น

พอถึงวันที่ต้องจบการศึกษามัธยมปลายจริงๆ มันแอบรู้สึกใจหายแฮะ ไม่ใช่ว่ามันจะมีแต่เรื่องไม่ดีหนิ เรื่องที่ดีๆก็มีนะ เช่น เรื่องความเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ ช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่เสมอ มีอะไรก็บอกกันตลอด คิดแล้วน่าใจหายที่ชีวิตมัธยม6ปีกำลังจะหมดลงไปแล้ว

หลังจากจบมัธยมมาเราก็สมัครเข้ามหาวิทยาลัยเอกชนทันที เพราะเป็นมหาวิทยาลัยที่น่าเรียน ดูไฮเทค หอพักยังอยู่ข้างๆมหาวิทยาลัยเลยอีกด้วย ตอนเรียนซัมเมอร์เพื่อปรับพื้นฐานเตรียมพร้อมเข้าเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย แรกๆมันก็เป็นอะไรที่น่าตื่นเต้น ทั้งที่อยู่อาศัยใหม่ เพื่อนใหม่ สภาพแวดล้อมใหม่ๆ แต่พอเรียนไปสักพักชีวิตจริงไม่เหมือนกับที่ฝันไว้ การเรียนยาก เพื่อนที่ดีหายาก และสังคมใหม่ที่อยู่ยังไงก็ไม่ชินสักทีทำให้ฉันถึงกับร้องไห้ คิดถึงแต่มิตรภาพตอนสมัยมอปลายขึ้นมา

ในใจเอาแต่คิด อยากกลับไปเรียนมอปลายเหลือเกิน ชีวิตตอนนั้นสนุกกว่านี้ มีเพื่อนและมิตรภาพที่ดีกว่านี้ อะไรๆก็ง่ายกว่านี้มาก ที่นี่ทั้งไกลบ้านไกลเพื่อนเก่าๆที่เรียนด้วยกันมา ฉันร้องไห้อยู่เป็นสัปดาห์สุดท้ายก็ปรับตัวได้แต่ยังไงความรู้สึกที่ได้รับที่นี่ก็ไม่ดีเท่ากับสมัยตอนเรียนมอปลาย ฉันอยากเตือนทุกคนว่า สำหรับฉันและเพื่อนได้ๆหลายคนเคยได้คุยกันเรื่องนี้ ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันหมดว่า ชอบที่สุดชีวิตตอนมปลาย อยากให้ทุกคนที่ยังมีโอกาสอยู่ในวัยนั้นช่วงนั้นให้เก็บความรู้สึกที่ได้รับอยู่ตอนนี้ให้ได้มากที่สุด ชีวิตที่โตขึ้นไม่ได้ง่ายเลยหากเทียบกับปัญหาหรือความรู้สึกแย่ๆในตอนนั้น